Kaka zerutik behera erortzen ikusi nuen estreineko aldian
Bethlehem inguruko nekazari herrixka batean nengoen, Palestinan. Ibrahim
barazkien izenak arabieraz irakasten ari zitzaigun inguruko ortu batean.
Norbaitek handik hurbil zegoen koloniaz galdetu zion. Garai batean Ibar Berdea deitzen zieten soro horiei,
gaur egun, aldiz, ezin da bertan landatu –azaldu zigun porlanezko urbanizazio
erraldoia erakutsiz–, kolonia eraikitakoan ubideak desbideratu eta iturriak
moztu zizkiguten eta. Gainera begira horri –jarraitu zuen handik ateratzen zen
tutu handi bat seinalatuz–, hortik ur beltzak botatzen dizkigute baratzetara.// La primera vez que vi caer mierda del cielo estaba en un
pequeño pueblecito rural cercano a Bethlehem, en Palestina. Ibrahim se empeñaba
en enseñarnos los nombres en árabe de las verduras en un huerto cercano.
Alguien le preguntó sobre la colonia inmediata a la villa. En un tiempo a
aquellos campos les lamaban Valle Verde,
hoy, en cambio, allí no se puede cultivar nada –nos explicó mostrándonos el
gigante de cemento–, cuando construyeron la colonia desviaron los cursos de los
regatos y nos cortaron las fuentes de agua. Además mirad eso –continuó
señalando un gran tubo que sobresalia de la ladera–, por ahí nos arrojan sus
aguas fecales a las huertas. (Texto bilingüe euskera/castellano).
SIMAUR TSUNAMIA
Kaka zerutik behera erortzen ikusi nuen estreineko aldian
Bethlehem inguruko nekazari herrixka batean nengoen, Palestinan. Ibrahim
barazkien izenak arabieraz irakasten ari zitzaigun inguruko ortu batean.
Norbaitek handik hurbil zegoen koloniaz galdetu zion. Garai batean Ibar Berdea deitzen zieten soro horiei,
gaur egun, aldiz, ezin da bertan landatu –azaldu zigun porlanezko urbanizazio
erraldoia erakutsiz–, kolonia eraikitakoan ubideak desbideratu eta iturriak
moztu zizkiguten eta. Gainera begira horri –jarraitu zuen handik ateratzen zen
tutu handi bat seinalatuz–, hortik ur beltzak botatzen dizkigute baratzetara.
Palestina osoan arazo larriak dauzkate ur zein ur beltzen
kudeaketarekin, baina egoera hau jasanezin bilakatu da Gazan. Han ez dago
errekarik eta bertan bizi diren milioi eta erdi palestinarrek lur azpiko 137
putzu eta euri urria baino ez daukate urez hornitzeko. Zisternetako ur litroak,
berriz, 50 shekel balio du –pobretutako hiritarrek ordaindu dezaketena baino
askoz gehiago–. Ondorioz, amebak zein hesteetako gaitzak oso hedatuta daude,
batez ere haurren artean.
Baina alarma guztiak piztu dituena ur fekalen kudeaketa da.
Simaur tsunami bat datorkigu gainera! –ohartarazten zuen Bashar Ashur-ek,
Gazako Udal Ur Enpresako igenieriak, egunkari ezagun batean–. Hondakinak
tratatzeko aukerarik ezean bi aintzira handitan pilatzen dituzte edo zuzenean
itsasora botatzen dituzte. Biltegi horietako batek, Beit Laihya-koak, gainezka
egin zuen martxoan eta bost auzokide hil ziren gorotzetan itota.
Duela 60 urte simaur tsunami batek mendean hartu zituen
palestinarren lurrak, geroztik, aritu du, euria baino, kaka botatzen,
nazioarteko komunitatearen isiltasuna lagun, eta dagoeneko zikinkeria leporaino
daukagu.
Koldo Sagasti
Buruaga
UN TSUNAMI DE
MIERDA
La primera vez que vi caer mierda del cielo estaba en un
pequeño pueblecito rural cercano a Bethlehem, en Palestina. Ibrahim se empeñaba
en enseñarnos los nombres en árabe de las verduras en un huerto cercano.
Alguien le preguntó sobre la colonia inmediata a la villa. En un tiempo a
aquellos campos les lamaban Valle Verde,
hoy, en cambio, allí no se puede cultivar nada –nos explicó mostrándonos el
gigante de cemento–, cuando construyeron la colonia desviaron los cursos de los
regatos y nos cortaron las fuentes de agua. Además mirad eso –continuó
señalando un gran tubo que sobresalia de la ladera–, por ahí nos arrojan sus
aguas fecales a las huertas.
En toda Palestina tienen graves problemas con la gestión
tanto de las aguas como de las aguas fecales, pero esta situación a llegado a
ser si cabe más insoportable en Gaza. Alli no hay rio alguno y la única via que
el millón y medio de habitantes de la franja tiene para abastecerse de agua son
137 pozos subterraneos y la escasa lluvia. El litro de agua purificada de
cisterna cuesta 50 shekel –cifra inalcanzable para la empobrecida población
gaciana–. En consecuencia, las amebas y las enfermedades intestinales están muy
extendidas, especialmente entre los niños.
Pero lo que ha encendido todas las alarmas es la gestión de
las aguas fecales. Se nos avecina un tsunami de mierda! –advertía Bashar Ashur,
ingeniero de la Agencia Municipal de Aguas de Gaza al diario el País–. A falta de posibilidades de
gestionar la inmundicia, la acumulan en dos grandes estanques o la arrojan
directamente al mar. El pasado marzo, uno de esos contenedores, el de Beit
Laihya, se revasó y cinco vecinos murieron ahogados en heces.
Hace 60 años un auténtico tsunami de mierda asoló las
tierras palestinas. Desde entonces ha estado lloviendo sobre mojado, no agua,
sino mierda, ante el silencio cómplice de la comunidad internacional, y la
bazofia ya nos llega al cuello.
Koldo Sagasti
Buruaga
|