¿Recuperar clave? ¿Quiere registrarse? Regístrese aquí
  • Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Auto width resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default color
  • red color
  • green color
Eutsi - Pagina de izquierda Antiautoritaria
jueves
04. dic 2008
Inicio arrow Pueblos arrow SIMAUR TSUNAMIA/UN TSUNAMI DE MIERDA
SIMAUR TSUNAMIA/UN TSUNAMI DE MIERDA PDF Imprimir E-Mail
Escrito por Koldo sagasti   
martes, 17 de junio de 2008
cubos_a_la_espera.jpgKaka zerutik behera erortzen ikusi nuen estreineko aldian Bethlehem inguruko nekazari herrixka batean nengoen, Palestinan. Ibrahim barazkien izenak arabieraz irakasten ari zitzaigun inguruko ortu batean. Norbaitek handik hurbil zegoen koloniaz galdetu zion. Garai batean Ibar Berdea deitzen zieten soro horiei, gaur egun, aldiz, ezin da bertan landatu –azaldu zigun porlanezko urbanizazio erraldoia erakutsiz–, kolonia eraikitakoan ubideak desbideratu eta iturriak moztu zizkiguten eta. Gainera begira horri –jarraitu zuen handik ateratzen zen tutu handi bat seinalatuz–, hortik ur beltzak botatzen dizkigute baratzetara.// La primera vez que vi caer mierda del cielo estaba en un pequeño pueblecito rural cercano a Bethlehem, en Palestina. Ibrahim se empeñaba en enseñarnos los nombres en árabe de las verduras en un huerto cercano. Alguien le preguntó sobre la colonia inmediata a la villa. En un tiempo a aquellos campos les lamaban Valle Verde, hoy, en cambio, allí no se puede cultivar nada –nos explicó mostrándonos el gigante de cemento–, cuando construyeron la colonia desviaron los cursos de los regatos y nos cortaron las fuentes de agua. Además mirad eso –continuó señalando un gran tubo que sobresalia de la ladera–, por ahí nos arrojan sus aguas fecales a las huertas. (Texto bilingüe euskera/castellano).


SIMAUR TSUNAMIA

Kaka zerutik behera erortzen ikusi nuen estreineko aldian Bethlehem inguruko nekazari herrixka batean nengoen, Palestinan. Ibrahim barazkien izenak arabieraz irakasten ari zitzaigun inguruko ortu batean. Norbaitek handik hurbil zegoen koloniaz galdetu zion. Garai batean Ibar Berdea deitzen zieten soro horiei, gaur egun, aldiz, ezin da bertan landatu –azaldu zigun porlanezko urbanizazio erraldoia erakutsiz–, kolonia eraikitakoan ubideak desbideratu eta iturriak moztu zizkiguten eta. Gainera begira horri –jarraitu zuen handik ateratzen zen tutu handi bat seinalatuz–, hortik ur beltzak botatzen dizkigute baratzetara.

Palestina osoan arazo larriak dauzkate ur zein ur beltzen kudeaketarekin, baina egoera hau jasanezin bilakatu da Gazan. Han ez dago errekarik eta bertan bizi diren milioi eta erdi palestinarrek lur azpiko 137 putzu eta euri urria baino ez daukate urez hornitzeko. Zisternetako ur litroak, berriz, 50 shekel balio du –pobretutako hiritarrek ordaindu dezaketena baino askoz gehiago–. Ondorioz, amebak zein hesteetako gaitzak oso hedatuta daude, batez ere haurren artean.

Baina alarma guztiak piztu dituena ur fekalen kudeaketa da. Simaur tsunami bat datorkigu gainera! –ohartarazten zuen Bashar Ashur-ek, Gazako Udal Ur Enpresako igenieriak, egunkari ezagun batean–. Hondakinak tratatzeko aukerarik ezean bi aintzira handitan pilatzen dituzte edo zuzenean itsasora botatzen dituzte. Biltegi horietako batek, Beit Laihya-koak, gainezka egin zuen martxoan eta bost auzokide hil ziren gorotzetan itota.

Duela 60 urte simaur tsunami batek mendean hartu zituen palestinarren lurrak, geroztik, aritu du, euria baino, kaka botatzen, nazioarteko komunitatearen isiltasuna lagun, eta dagoeneko zikinkeria leporaino daukagu.

Koldo Sagasti Buruaga

 

                                   UN TSUNAMI DE MIERDA

 

 

La primera vez que vi caer mierda del cielo estaba en un pequeño pueblecito rural cercano a Bethlehem, en Palestina. Ibrahim se empeñaba en enseñarnos los nombres en árabe de las verduras en un huerto cercano. Alguien le preguntó sobre la colonia inmediata a la villa. En un tiempo a aquellos campos les lamaban Valle Verde, hoy, en cambio, allí no se puede cultivar nada –nos explicó mostrándonos el gigante de cemento–, cuando construyeron la colonia desviaron los cursos de los regatos y nos cortaron las fuentes de agua. Además mirad eso –continuó señalando un gran tubo que sobresalia de la ladera–, por ahí nos arrojan sus aguas fecales a las huertas.

En toda Palestina tienen graves problemas con la gestión tanto de las aguas como de las aguas fecales, pero esta situación a llegado a ser si cabe más insoportable en Gaza. Alli no hay rio alguno y la única via que el millón y medio de habitantes de la franja tiene para abastecerse de agua son 137 pozos subterraneos y la escasa lluvia. El litro de agua purificada de cisterna cuesta 50 shekel –cifra inalcanzable para la empobrecida población gaciana–. En consecuencia, las amebas y las enfermedades intestinales están muy extendidas, especialmente entre los niños.

Pero lo que ha encendido todas las alarmas es la gestión de las aguas fecales. Se nos avecina un tsunami de mierda! –advertía Bashar Ashur, ingeniero de la Agencia Municipal de Aguas de Gaza al diario el País–. A falta de posibilidades de gestionar la inmundicia, la acumulan en dos grandes estanques o la arrojan directamente al mar. El pasado marzo, uno de esos contenedores, el de Beit Laihya, se revasó y cinco vecinos murieron ahogados en heces.

Hace 60 años un auténtico tsunami de mierda asoló las tierras palestinas. Desde entonces ha estado lloviendo sobre mojado, no agua, sino mierda, ante el silencio cómplice de la comunidad internacional, y la bazofia ya nos llega al cuello.

Koldo Sagasti Buruaga

 



 
< Anterior   Siguiente >

Arqueología Social

 
Resiste 24
 

Suscríbete

Recibirás un Boletín con nuestras recomendaciones.